گفت با شمشير او را از پاى درمىآورم . حضرت نبوىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به او فرمودند : پس چه مىكنى با چهار شاهد ، زيرا حقتعالى براى هرچيزى حدّى قرار داده و براى كسى كه از آن تعدّى و تجاوز نمايد نيز حدّ مقرّر فرموده است . قوله : يجب عليه العقود : ضمير در [ عليه ] به زوج راجع است و كلمه [ قود ] بفتح قاف و واو به معناى قصاص كردن است . قوله : مع اقراره بقتله : ضمير در [ اقراره ] بزوج و در [ بقتله ] به زانى عود مىكند . قوله : او قيام البيّنة به : ضمير در [ به ] به قتل برمىگردد . قوله : الّا مع اقامته البيّنة : ضمير در [ اقامته ] بزوج راجعست . قوله : على دعواه : ضمير در [ دعواه ] بزوج برمىگردد . قوله : لاصالة عدم استحقاقه القتل : ضمير در [ استحقاقه ] به زوج برمىگردد . قوله : و عدم الفعل المدّعى : يعنى و لاصالة عدم الفععل المدّعى و مقصود از فعل مورد ادّعاء زناى مرد اجنبى با زوجه مىباشد . قوله : و فى حديث سعد بن عبادة الخ : اين حديث را مرحم كلينى در كتاب كافى طبع جديد ج ( 7 ) ص ( 176 ) باينشرح نقل فرموده : عدّه‌اى از اصحاب ، از احمد بن محمّد بن عيسى ، از حسين بن سعيد از فضالة بن ايّوب ، از داود بن فرقد قال : سمعت ابا عبد اللّه عليه السلام يقول : انّ اصحاب النّبىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم قالوا لسعد بن عبادة : ارأيت لو وجدت على بطن امرأتك رجلا ما كنت صانعا به ؟